De ogen van de wereld waren zondag 29 mei gericht op de prachtige
stampvolle Trinko Keen Sporthal in Port Zélande, alwaar dit jaar het
WTTTC verspeeld werd. Zou het mogelijk zijn dat Grutterink, de
altijd onverslaanbaar geachte kampioen aller tijden, zijn beker af
zou moeten staan aan één van de andere toppers? De sleet zat erin.
Dat hadden de kroonpretendenten van het Table Table Tennis al
genadeloos aangetoond tijdens het sensationele toernooi in Almere
eerder dit seizoen. Maar echt geloven in een wonder, dat durfden zelfs
de meest fanatieke supporters van Kooij, Brune, Becker en Boogaard niet aan.
Het altijd overweldigende table table tennisfeest kwam overigens
zaterdag nog op losse schroeven te staan. Er ontstonden kinken in de
kabels. Maanden was er naar uitgezien en de voorbereidingen waren
gladjes verlopen, totdat er op the day before plots paniek uitbrak.
De extreme weersomstandigheden leken roet in de smakelijke maaltijd
te gaan gooien. De temperatuur in de Trinko Keen Sporthal was opgelopen
tot ondraaglijke waarden. De glazen constructie is natuurlijk
architectonisch van grote schoonheid, maar op uitzonderlijke dagen is
een verblijf in een Westlandse kas te prefereren. Afgelasting, uitstel
of gewoon doorgaan met alle gevaren van dien? Er werd driftig heen en
weer gebeld tussen organisatie, autoriteiten en meteorologen. Grote
onzekerheid maakte zich meester van het zo Frans aandoende dorp in
Zeeland.
Echter zondag kwam het, zoals inmiddels bekend, allemaal goed. Malse
regenbuitjes temperden het klimaat zowel buiten als binnen. Toch was
er nog een grote tegenslag. Kooij trok zich een uur voor aanvang van
het toernooi terug, wat aanleiding gaf tot grote treurnis en rumoer
onder zijn aanzienlijke supportersschare. De ME werd ingezet om de
gefrustreerde meute in bedwang te houden. Kooij wendde een blessure
voor, maar er was iets ernstigers aan de hand. Het hardnekkige gerucht
deed namelijk de ronde dat Kooij en ook Brune hun sport niet al te
serieus namen en zich aan de vooravond van het kampioenschap hadden
overgegeven aan liederlijke uitspattingen met teveel drank en vrouwen.
De terugtrekking van Kooij en het belabberde spel van Brune leken
deze veronderstelling alleen maar te bevestigen.
Vier spelers waren dus nog in de strijd, een fantastische strijd toch
weer. Technische hoogstandjes, zinderende slagenwisselingen, de
aanmoedigingen van het dolenthousiaste publiek. Brune probeerde indruk
te maken met een nieuwe service, wat niet lukte, maar Becker speelde
gedegen en maakte nauwelijks fouten. Boogaard deelde een forse tik uit
richting Grutterink, maar niemand vermoedde toen dat er ook nog een
definitieve knock-out zou komen. Die kwam er echter wel. De finale
was, niet verrassend, Grutterink tegen Boogaard. Boogaard zegevierde
en het was zelfs verdiend, hij was de gehele wedstrijd de bovenliggende
partij. Grutterink was definitief van zijn troon gestoten. Het wonder
van Zeeland was een feit.
Stralend van geluk en trots nam Boogaard uiteindelijk de beker in
ontvangst, alsmede de felicitaties van zijn concurrenten. Grutterink
incasseerde zijn verlies overigens sportief en liet zich vol lof uit
over de ontwikkeling die Boogaard, maar ook de andere giganten,
hadden doorgemaakt..
Zou dit het begin zijn van een jarenlange hegemonie van Boogaard?
Zelfdiscipline en een goede trainer werpen hun vruchten af, dat is
gebleken. Kunnen Kooij en Brune hier misschien iets van leren? Kan
Grutterink terugkomen? Welke groeipotentie zit er nog bij Becker? Veel
vragen, de toekomst zal het leren, maar één ding is welhaast zeker:
over dit toernooi wordt nog decennialang gepraat.
Heer Kooij ontloopt de toegestroomde pers na zijn terugtrekking: "Geen commentaar"
Terwijl Heer Becker focust op zijn eerstvolgende partij...
... krabt Heer Grutterink zich achter de oren: "Wat een gek effect in die service van Boogaard!"
Een historisch moment: Heer Brune overhandigt Heer Boogaard de felbegeerde wisselbeker
