Achter in mei kwam de WTTTC karavaan aan in het pittoreske plaatsje
Braamt in de al even schilderachtige Achterhoek. Na de enorme verrassing
van de vorige editie waarbij heer Boogaard de jarenlange hegemonie van
heer Grutterink doorbrak, waren de verwachtingen torenhoog. In het
normaal zo slaperige dorpje was de spanning en opwinding al dagenlang
voelbaar. De massaal aanwezige fans wisten het zeker: het toernooi van
2006 zou al andere toernooien eenvoudigweg doen verbleken.
Aan de faciliteiten zou het niet liggen: hoofdsponsor Landal had in Park
Stroombroek wederom een comfortabele accommodatie ter beschikking
gesteld en de co-sponsor had zich ook niet onbetuigd gelaten door de
toch al rustieke omgeving een nog iets natuurlijker uitstraling te
geven.
En de matadoren? Heer Boogaard oogde fitter en gretiger dan ooit en leek
klaar om alle aanvallen op zijn verrassende titel van vorig jaar te
weerstaan: "Ik zal deze editie aantonen geen ééndagsvlieg te zijn".
Vanuit het "kamp Grutterink" kwamen eerder dit jaar diverse berichten al
zou de runner-up van 2005 zwaar geblesseerd zijn, maar dat leek toch
verdacht veel op het strooien van het nodige zand in de ogen van de
concurrentie. Heer Kooij was na zijn hoogtestage in de Zwitserse Alpen
met zijn personal trainer S. de Boer stevig doorgegaan in de gym en had
voor het gehele weekend de sauna afgehuurd. Er was niets meer te merken
van de fysieke malheur die hem vorig jaar zoveel parten had gespeeld en
hem zelfs had gedwongen tot een oneervol afscheid van het toernooi. Van
de "twee B's" werd de afgelopen periode niet bijster veel vernomen maar
van de in een buitenlandse krant opgepikte quote van heer Brune: "Ik
arriveer alleen als er voldoende vleesch is" droop de ambitie toch af.
En door het voortdurend en luid schreeuwend rondrijden op zijn
"Braamtmobiel" leek heer Becker tenslotte aan te willen tonen dat zijn
derde plaats van vorig jaar niet op toeval berustte.
Kortom, niets stond meer in de weg om van de WTTTC 2006 een
gedenkwaardig toernooi te maken. Of toch wel? De echte insiders
vermoedden het al langer, want achter de schermen borrelde het stevig in
de WTTTC-gelederen. Had het WTTTC last van metaalmoeheid? Kwamen de
vedettes slechts hun startgelden toucheren? Boze tongen beweerden dat de
spelers het toernooi eerder als een verplichting dan als een ultieme
uitdaging beschouwden. De loodzware wedstrijdkalender in combinatie met
de altijd aanwezige pers en groupies werden als de belangrijkste
boosdoeners aangeduid. Heer Becker antwoordde desgevraagd: "Van mijn
sponsor mag ik niks meer zeggen en daarmee zeg ik eigenlijk al genoeg".
Heer Kooy was de sauna niet meer uit te slaan, daarbij in het gezelschap
van Heer Grutterink, die een allerminst fitte indruk maakte: "Ik heb
inderdaad nog stevig last van een tafeltafeltennisarm, ik zit inmiddels
op 60%". Ondanks de zware protesten vanuit de World Table Table Tennis
Association in Londen - want geen officiële bondstrainer - werd zelfs
goeroe en mental coach Frits Kantebeen ingevlogen uit Lisse in een
ultieme poging om heer Grutterink weer wedstrijd-fit te krijgen.
Het mocht echter allemaal niet baten, te elfder ure werd besloten om de
2006 editie van de WTTTC af te gelasten. Het in allerijl uitgegeven
perscommuniqué repte in bedekte termen over: "blessures in combinatie
met motivationele haperingen". Een teleurgestelde heer Boogaard voegde
een journalist primair toe: "@#%^&*@#^$%&, zo blijf ik natuurlijk de
Bobby Fischer van het tabletabletennis!".
Na een aantal stevige en rumoerige vergaderingen werd onlangs door de
WTTTA besloten dat de WTTTC 2006 in november van dit jaar op reprise
gaat, ijs en weder dienende. Rotterdam schijnt de beste papieren te
hebben om de organisatie binnen te halen.
Heren Boogaard en Becker zitten helemaal stuk,
nadat ze gehoord hebben dat de WTTTC 2006 is afgelast
Zorgelijke gezichten bij het verlaten van het perscentrum, na afloop van een rumoerige persconferentie
Heren Becker en Grutterink waren op het biljartlaken voortdurend aan stoot
en werkten daar heel wat beurten af
